پنجشنبه, ۰۱ مهر ۱۴۰۰

در افغانستان چه می‌گذرد

نیروهای ناتو در توافق با طالبان در حال تخلیه پایگاه های نظامی در افغانستان هستند. بنا به گفته رهبران طالبان تا خروج آخرین سربازان ناتو از افغانستان، طالبان در هیچ گفتگوی بین افغان ها برای صلح شرکت نخواهد کرد. خروج ناتو همراه است با شدت گرفتن عملیات طالبان و بالا رفتن آمار کشته شدگان نظامی و غیر نظامی اعم از زنان و کودکان. در طی همین مدت کوتاه طالبان به دو ایالت افغانستان حمله کرده و بخش هایی از آنرا در اشغال دارد. جنگ های شدیدی در بخش های

مختلف افغانستان ادامه دارد. توافق آمریکا و طالبان در دوحه که بدون حضور دولت رسمی افغانستان انجام گرفته است نشان از کنار گذاشتن دولتی دارد که عملا تسلط خود را بر بسیار از نقاط افغانستان از دست داده است و با تمام رسمیتی که غرب به این حکومت داده است عملا در اداره افغانستان به عنوان تابع و دست نشانده آمریکا و ناتو انجام وظیفه کرده است. نگرانی از بازگشت طالبان که در دوران حکومتش ترور، اعدام های خیابانی و براه انداختن حکومت شریعه و امارات اسلامی، ممنوع کردن تلویزیون و گوش دادن به رادیوهای خارجی، تعطیل کردن مدارس دخترانه و خلاصه سازماندهی که جامعه قرون وسطایی، تربیت هزاران تروریست اسلامی، ویران کردن مجسمه های بودا، سرکوب ازبک های و تاجیک ها و دیگر مذاهب و ملیت ها، فقط گوشه هایی از عملکرد آن است، جامعه را فرا گرفته است دولت افغانستان در کابل اعلام کرده است که قادر به مقابله نظامی با طالبان است و امکان سقوط کابل نیست.

بعد از نفوذ روسیه در جنگ سرد در افغانستان از طریق احزاب وابسته خلق و پرچم، آمریکا تلاش کرد با سازماندهی گروههای اسلام گرا و تروریست دولت های متمایل به روسیه را از سر راه بردارد. سقوط کابل توسط مجاهدین تا مدتها به هرج و مرجی کشیده که در آن هزاران نفر توسط دارودسته های مختلف مجاهدین که به جان هم افتاده بودند، کشته شدند. این امر موقعیتی به پاکستان و عربستان داد که با کمک به طالبان دیگر نیروهای مجاهدین را شکست داده و حکومتی 5 ساله را بر مردم افغانستان توسط طالبان تحمیل کنند. این دارودسته اسلام گرای وحشی و تروریست با بیرحمی بیسابقه ای آرامش گورستانی را به افغانستان با تعیین قوانین اسلامی برقرار کرد. در دوران طالبان هیچ کدام از قوانین مدنی شناخته شده اجرا نمی شد حتی زنان حق دکتر رفتن را براحتی نداشتند. جدا سازی زنان و مردان در همه عرصه های اجتماعی حتی راه رفتن در پیاده روی خیابان ها انجام گرفته و یا در حال انجام گرفتن بود. فشاری که این گروه بر مردم افغانستان در طی مدت حکومت شان اعمال کردند. نشان داد که چراغ سبز آمریکا برای به قدرت رسیدن طالبان چه فاجعه ای برای مردم بوجود آورده بود.

همانطور که تحت تسلط روسیه احزاب خلق و پرچم به رقابت علیه یکدیگر تا حد مرگ و زندگی مشغول بودند. در زیر فشار و سیاست آمریکا جناح های مرتجع اسلامی هم مانند مجاهدین و القاعده و طالبان برای گرفتن قدرت به جنگ های خونینی مشغول شدند که نهایتا قدرت را بخش هایی از مجاهدین با حمله آمریکا به طالبان و سرنگونی طالبان و حضور پایگاههای آمریکا در افغانستان به مدت بیش از دو دهه واگذار کردند. دو دهه ای که عملا حکومت جمهوری اسلامی افغانستان دستمایه دخالت گری مستقیم آمریکا و ناتو و غارت منابع زیر زمینی افغانستان از جمله اورانیوم و غیره بود. در دو دهه ای که حکومت افغانستان بعد از طالبان برنامه های خود را جلو می برد نه تنها جنگ حتی با نیروهای نظامی ناتو در افغانستان متوقف نشد بلکه تشدید هم شد و افغانستان در صادرات مواد مخدر به رکود های جدیدی دست یافت. کمک های پاکستان و.... به طالبان و جنگ فرسایشی آن که با منافع مخالفین آمریکا مطابقت دارد. و اینکه آمریکا در حال کم کردن پایگاههای نظامی خود در بسیاری از مناطق و تمرکز بر روی روسیه و چین است. برگ برنده را طولانی کردن جنگ افغانستان توسط خود افغان های رقم زده است. جدا از مسئله آمریکا و تاثیر رقابت های بین المللی آن در افغانستان پاکستان و ایران هم بازیگرانی هستند که هر کدام منافع خود را دارند پاکستان حفظ خط دریوند و ایران تامین آب و نیروی کار ارزان افغانستان را می خواهد.

آنچه که مسلم است بازگشت طالبان به هر درجه از قدرت چه به صورت شریک دولت کنونی و یا قدرت مطلقه خود، نتایج بس فاجعه بار حتی بیش از گذشته ای برای مردم افغانستان به بار خواهد آورد. رهبران طالبان اکثرا در حوزه های علمیه پاکستان درس شریعت خوانده اند و حتی نسبت به همتایان حزب الهی خود بعلت شرایط اجتماعی تربیت شده در آن عقب مانده تر هستند. اما هنوز طالبان به قدرت نزدیک نشده در اخبار آمده است که با رهبران جمهوری اسلامی مذاکرات متعددی داشته اند. این نشان از همدستی مذهب دولتی در هر شکلش با ارتجاع و امپریالیسم علیه جنبش آزادیخواهی و مدرنیسم و ترقی خواهی و برابری طلبی است.

امروز مذهب ابزار سیاسی در خدمت اهداف بورژوازی علیه جنبش کارگری و آزادیخواهی است و طالبان بعنوان یک اپوزسیون مسلح بهترین ابزار سیاسی غرب و پاکستان در افغانستان است. تجربه مردم افغانستان نشان داده است که علیه حکومت های گوناگون و مرتجع افغانستان ازبک ها و پشتون ها و هزاره ها و بقیه ملیت ها و گروههای قومی و مذهبی بدون در نظر گرفتن مذهب و ملیت شان باید متحد شوند تا بتوانند جلوی گرگتاری ارتجاعی داخلی و امپریالیست ها را در افغانستان بگیرند.

ع.غ

mod_easyslider

سخنان اسماعیل بخشی در گردهمآئی کارگران هفت تپه

بخشی از برنامه مراسم یادبود رفیق علی صادقی (کاک ابراهیم) در هامبورگ