پنجشنبه, ۰۱ مهر ۱۴۰۰

کارگران ایران چه می‌گویند

بیداری و پای در عمل کارگران و زحمتکشان، بازنشستگان، معلمان، دانشجویان و زنان در سراسر ایران، در مرکز کارگری تا در دورترین نقاط مرزی از کردستان تا بلوچستان  در این سال های اخیر شرایطی را برای تغییرات کیفی در اوضاع جنبش های توده ای و اجتماعی ایران فراهم ساخته است.

مقاومت و ایستادگی نیروهای چپ و کمونیستی، همراهی هرچه بیشتر با این جنبش ها  در این سالهای طولانی شعار سرنگون باد نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی

را که دیروز تنها در شبنامه های چپ و کمونیستی دیده می شد امروز به شعار عمومی کل جامعه تبدیل شده است.

وظیفه کل جنبش چپ و کمونیستی و گرایشهای دموکراتیک انقلابی  که به حرکت توده ای و از پائین باور دارند،   است که با دل و جان و تمام نیرو متحدا  برای پیروزی این جنبش عظیم تاریخی تلاش کنند. هیچ وظیفه ای انقلابی تر،  اصولی تر و ضروری تر از این امر نیست.

کارگران ایران در صفوف متحد از فارس، آذری، کرد، بلوچ، ترکمن، عرب صرفنظر از ملیت ، قوم، دین و مذهب در یک صف ایستادند و پرچم سرخ را به نشانی از یک اول ماه می، روز همبستگی کارگران جهان در سراسر ایران بر افراشتند. این حرکت مشترک و یک صدا همراه بود با یک پلاتفرم مشترک  سیاسی که آشکارا اعلام می کند طبقه کارگر و متحدنش که اکثریت عظیم مردم ایران را تشکیل میدهند نیروی واقعی تغییر انقلابی جامعه اند برای بیرون آمدن از این وضع مصیبت بار کنونی. صد سال پیش در اول ماه می هزار و سیصد برای اولین بار هشت هزار کارگر و زحمت کش همراه با متحدانش روز اول ماه می را درست با پرچم های سرخ جشن گرفتند وبا پیروزی کمونیستها در روسیه و برانداختن امپراتوری تزار توسط جنبش کارگری،  روبروی نظام فرسوده ی در حال افول نیمه مستعمره و نیمه فئودال قد علم کردند وراه نوینی برای رهائی نشان دادند. از آن زمان تا به حال بورژوازی یعنوان یک طبقه ساخته و پرداخته شرایط اجتماعی- تاریخی ایران نظامی سرمایه داری با پوششی سیاسی استبداد مطلقه مذهبی بنا نهاده که ضد طبقه کارگر است حامی مشتی کوچک سرمایه دار است و از سیاست جهانی نئولیبرالیستی سرمایه پیروی می کند. کارگران در اول ماه می از اوضاع وخیم زندگی اکثریت عظیم مردم گفتند، از فقر میلیونی، از لشکر بیکاران، از گور خوابان،  کولبران و سوختبران ، از نبودن دوا و درمان در ایران کرونایی که شمار مرگ و میر هر روز فزونی می یابد سخن گفتند. آنها ضمن تشریح دقیق اوضاع و بر اساس شناخت دقیق درد ها و رنج های اکثریت عظیم مردمان راه برون رفت از این وضع را نشان دادند. بگذارید یک به یک پاسخ آنها را به پرسش چه باید کرد بیاوریم تا معلوم شود که مانیفست ماه می کارگران ایران در آغاز قرن جدید آغازی است بر اساس یک آگاهی و جهانبینی طبقه که پس از صد سال مبارزه متشکل امروز خود را بعنوان آلترناتیو برای کسب قدرت سیاسی مطرح می کند.

این پلاتفرم یا مانیفست اول ماه می آغاز قرن پانزدهم خورشیدی چه می گوید؟

از لحاظ جهانبینی نه درپی ایجاد یک امپراتوری اسلامی است و نه در پی ایجاد یک شاهنشاهی ناسیونالیستی بلکه از جهانی امروزی حرف می زند که کارگران و زحمتکشان باید هر چیز گردند و  رو به آینده دارد جهانی بدون استثمار انسان از انسان و جامعه ای بدون هرگونه ستم بویژه ستم به زنان.

یکم – می گویند مبارزه ادامه دارد، مسیر پر پیچ و خمی در پیش است .باید به امر متشکل شدن همچنان بپردازیم و تشکلات کارگری منطبق با شرایط هر صنعت و تجارت، هر منطقه و هر ویژگی  در میزان سراسری گسترش دهیم.

دوم – میگویند طبقه کارگر هم به تنهایی نمی تواند کا ررا بهسر انجام رساند. باید با دیگر جنبش های توده ای زنان، بازنشستگان،  معلمان، دانشجویان،  طرفداران محیط زیست، بیکاران جنبش ها توده ای علیه ستم ملی و مذهب  همراه و متحد شود . شرایط دیکتاتوری حاکم و مخالفت امپریالیستها و سرمایه جهانی با جنبش کارگری در ایران و آلترناتیو کارگری  این درس تاریخی را داده است که در ایران انقلابی از پائین و با شرکت اکثریت عظیم مردم تنها می تواند نظام سرمایه داری حاکم را که پیوند با سرمایه جهانی دارد و دستگاه نظامی و اداری قوی بوجود آورده،  بر اندازد و بدیل کارگری را بجایش نشاند.

سوم – میگویند بر اساس استقلال و عدم وابستگی و تنها با اتکاء به نیروی لایزال توده ها بدیل کارگری هدف های خود را تحقق می بخشد. چرا که طبقه کارگر منافعش با منافع ملی کل مردم ایران گره خورده و در تجربه طولانی در یافته که سرمایه جهانی همیشه در سمت سرمایه داری حاکم ایستاده و جزو دشمنان  آلترناتیو کارگری عمل کرده است. آگاه است که سرزمینش از ملیت ها واقوام متحد جان گرفته و تاریخش حکایت از سوء استفاده از تفاوت ها توسط بیگانگان بوده که از سیاست نفاق انداز و حکومت کن پیشه بیگانگان در ادامه دخالت گری هایشان بوده است. از این لحاظ هیچ فرهنگی، هیچ تاریخی، هیچ گذشته ای در ایران کارگری برتری و هژمونی نخواهد داشت و اداره شورایی بعنوان یک روش جهانشمول در کلیه زمینه ها عمل خواهد کرد.

چهارم -  میگویند علیه هرگونه ستم هستیم جنبش زنان را جزوی نیرومند در این اتحاد بزرگ سراسری میدانند و علیه هرگونه زن ستیزی جاری توسط رژیم جمهوری اسلامی می باشند.

جنبش کارگری ایران بی شک همچنان به رشد و تکامل خود ادامه خواهد داد. در اول ماه مه پانزده نهاد کارگری باهم و هم صدا سیاست های راهبردی خود را اعلام کردند. نیروهای چپ و کمونیست و سوسیالیستی که خود را جزو این جنبش می دادنند به پشتبانی کامل از آن پرداختند. اما تعرض دستگاه های امنیتی حاکم و جلوگیری با بکار بردن زور از برگزاری اول ماه می نشان میدهد جدال سختی در پیش است. علاوه بر این نمایندگان احزاب و دسته های بورژوازی خارج کشور هم تلاش کردند با هیاهوهای زیاد ازجمله به بهانه نوار ظریف،  سایه بر حرکت تاریخی بزرگ کارگری اول ماه اندازند. اما دیگر هیچ نیرویی نخواهد توانست جلو این حرکت آگاه طبقاتی که طی پلاتفرمی از منافع اکثریت عظیم توده ستمکش و استثمار شده دفاع می کند،  را بگیرد. آلترناتیو های بورژوازی چه در داخل حکومت و چه بیرون در این چهل سال نقش خود را بازی کرده اند و ماهیت وابستگی و استثمارگرانشان را نشان داده اند. بر ماست امسال را با تمام نیرو برای بردن نظرات طبقه کارگر ایران بعنوان یک آلترناتیو سیاسی به میان توده ها بریم .در خارج کشور تمام نیروهای چپ و کمونیست باید طبق این شرایط بوجود آمده به کار بپردازند.

دیلم

mod_easyslider

سخنان اسماعیل بخشی در گردهمآئی کارگران هفت تپه

بخشی از برنامه مراسم یادبود رفیق علی صادقی (کاک ابراهیم) در هامبورگ