پنجشنبه, ۰۱ مهر ۱۴۰۰

شفافیت سیاسی و تمرکز نیروی مبارز!

هر اندازه که مبارزه ی طبقاتی حاد تر شده و گسترش یابد، علی القاعده شفافیت سیاسی نیروهای مبارز و انقلابی بیشتر شده، شعارهای آنان دقیق تر گشته و سردرگمی در میان نیروهای بینابینی و ارتجاعی افزایش می یابد. این امر بخصوص زمانی که مردم از رهبری سیاسی آگاه، پیشرو، مبارز و در صحنه عمل برخوردار باشند خود را به عیان نشان می دهد. رشد مبارزه مسلحانه مردم نپال تحت رهبری حزب کمونیست آن کشور 

و سراسیمگی حاکمان مرتجع نپال و در راس آن پادشاه نپال که دست نشانده دولت هندوستان بوده و از پشتیبانی امپریالیسم آمریکا برخوردار است، در انجام کودتا علیه حکومتی که خود در راس آن بود، صحت این مدعا را ثابت می کند. در ایران بخش قابل ملاحظه ای از بورژوازی لیبرال و طبقات متوسط (بورژوازی و اقشار بالای خرده بورژوازی) در اپوزسیون که رفرمیسم، پارلمانتاریسم و ناپیگیری خصلت اساسی حرکت های آنهاست، بدنبال سیاست " از این ستون به آن ستون فرجی است " بوده و با وجودی که خود را اپوزسیون رژیم جمهوری اسلامی ایران معرفی می کند، اما در عمل کوچکترین گامی در جهت سرنگون ساختن حاکمین برنداشته و کسب پیروزی از طریق پارلمانتاریستی را تحقق دمکراسی حقیقی قلمداد نموده و با امپریالیسم فراملی ها نرد عشق می بازند تا شاید به کمک آن و با تحمیل رفراندوم به رژیم توسط امپریالیست ها، رویای دست یافتن به پیروزی خود را عملی سازند. برای بورژوازی بزرگ که سر در آخور امپریالیسم دارد به کار گیری این سیاست ها و شیوه ها چندان عجیب نیست. " از کوزه همان برون تراود که در اوست!". اما توهم پراکنی بخش قابل ملاحظه از بورژوازی متوسط و خرده بورژوازی در دنبال روی از بورژوازی بزرگ، نشان می دهد که آنها از تاریخ ایران و جهان درس نمی گیرند و در عطش دستیابی به قدرت و در سردرگمی، آلت دست بورژوازی بزرگ و امپریالیسم می گردند و این کار را نیز پیوسته تکرار کرده و می کنند!.

بورژوازی تجاری حاکم نیز گرچه سعی می کند تا از پراکندگی نیروهای اپوزسیون حداکثر استفاده را برده و با تشدید جو خفقان و سرکوب مانع از رشد اعتراضات مردم، چانه زنی خود را با امپریالیست ها، افزایش دهد. اما اشتباه است اگر تصور کنیم که سردرگمی حاکمین کمتر از سردرگمی در میان اپوزسیون است. نزدیک به یک سال از طرح انتخاب رئیس جمهوری متعهد به ولایت فقیه می گذرد و حاکمین هنوز قادر به پیدا کردن کاندید نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری نشده اند تا بتوانند رای بیشتر از 10 تا 15 در صد را به دست آورند.

شکست رژیم در برگزاری انتخابات و در کسب رای مردم نه تنها بار دیگر نشان دهنده عدم مشروعیت حاکمین جمهوری اسلامی در انظار جهانیان خواهد بود بلکه تضاد و سردرگمی را در میان آنها بازهم تشدید خواهد کرد. این امر به سود نیروهای انقلابی است که سرنگونی بنیادی رژیم اسلامی را طالب هستند و برای آن تدارک می بینند. بنابراین باید به نقد باز هم بیشتر رفراندوم چی های عامل امپریالیسم ادامه داد که آگاهانه قصد گول زدن و تحمیق مردم را دارند تا در زیر چتر حمایتی امپریالیست ها و بخصوص امپریالیسم آمریکا، خیمه شب بازی گرجستان و اوکرائین را در ایران تکرار کنند. همچنین باید تاکید نمود که تحریم انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری ایران نیز به تنهایی کافی نیست. در این مورد باید از یک سو به منفرد کردن سرسختان رژیم جمهوری اسلامی پرداخت. و به تفرقه در صفوف آنان دامن زد و از سوی دیگر با نشان دادن چهره استبدادی این انتخابات که چیزی بیشتر از انتخابات میان خودی ها نیست، از طریق اعتراضات خیابانی و افشا گری های سیاسی، خیمه شب بازی های رژیم را افشا نمود و نتیجتا جبهه سرنگونی رژیم و استقرار حکومت شورایی و سوسیالیسم را تقویت کرد.

در زمانی که تشتت و پراکنده گی در صفوف حاکمین و بورژوازی در اپوزسیون عیان است و این امر شرایط را برای رشد مبارزات مردم علیه رژیم مساعد می سازد، زمانی که کارگران، معلمان و دیگر اقشار زحمتکش ایران برای متحد و متشکل شدن تلاش می کنند، تداوم فرقه گرایی در صفوف نیروهای سیاسی مدعی مدافع کارگران و زحمتکشان جزء فاجعه نمی تواند باشد و باید نقطه پایانی بر آن گذاشت.

ک.ابراهیم

بولتن نظرات شماره 39

1383

mod_easyslider

سخنان اسماعیل بخشی در گردهمآئی کارگران هفت تپه

بخشی از برنامه مراسم یادبود رفیق علی صادقی (کاک ابراهیم) در هامبورگ