پنجشنبه, ۰۱ مهر ۱۴۰۰

برگزاری هشت مارس روز جهانی زن

چنان تصور می شد که شعار " آزادی – برابری ـ برادری" انقلاب بورژوایی فرانسه جهان نوینی را می سازد که ستم طولانی به زنان را نقطه پایانی خواهد گذاشت. اما چند قرن از آن زمان گذشت و هنوز در نظام سرمایه داری جهانی همچنان نابرابری موجود است. در کشور ما ایران با تسلط اسلام گرایان بر قدرت سیاسی این نابرابری حتی شدت بیشتر یافته و در نتیجه مسئله رهایی زنان همچنان در دستور هرگونه اقدام

انقلابی کارگری قرار دارد. شناخت از اهمیت جنبش زنان در امر آزادی طبقه کارگر و انقلاب سوسیالیستی از مسیر پر پیچ و خمی گذشته و تا به امروز درست نقش آن شناخته نشده است.

 در اولین تشکیلات جهانی کارگری که مارکس و انگلس در آن نقش فعالی داشتند هیچ نماینده ای از زنان شرکت نداشت. و در اسناد بایگانی شده آن سال های اولیه، در یاداشت های صورت جلسات، حرفی از زنان در میان نیست. اما در کمون پاریس سقف جهان شکسته شد و نقش برجسته زنان کارگر همراه مردان نمایان شد. زنان کارگر کمون در برا بر نیروهای سرکوبگر  ورسای ایستادند. در اینجا بود مارکس شرکت زنان در کمون پاریس را بسیار ستود و دارای اهمیت تاریخی تلقی نمود. امسال صد پنجاهمین سالگرد کمون پاریس است سالی که زنان کارگر پاریس مسلحانه دوش بدوش دیگر کمونارد ها تا آخر قهرمانانه جنگیدند. انقلاب اکتبر و شرکت زنان در صفوف انقلابیون در کلیه زمینه ها نشان داد که زنان توانایی برابر با مردان دارند از اولین قوانین انقلابی پرولتاریا اعلام برابری زن و مرد بود.

 مروری به عملکرد یک قرن و نیم گذشته در رابطه با چگونگی تکامل نظرات جنبش چپ و کمونیستی به مسئله زنان نشان میدهد درک نقش مهم تشکیلات توده ای زنان بسختی جلو رفته است. لنین در تبادل نظر با کلارا زدکین در باره ی سازماندهی انترناسیونال کمونیستی زنان در درجه اول بر ضرورت ایجاد چنین سازمان مستقل زنان جهان تأکید دارد. این زمانی است که انترناسیونال سوم بوجود آمده است. لنین تأکیدش روی ایجاد یک انترناسیونال کمونیست زنان در آنست که بتواند به یک تشکیلات توده ای که نه تنها کمونیست ها در آن عضو باشند بلکه زنان غیر کمونیست، غیر کارگر هم باشند و دقیقا از زنان دهقان و خرده بورژوازی نام می برد. در مقابل چنین نظری گرایشی از چپ موجود بود که مخالف ایجاد یک تشکیلات جدا گانه زنان بود و تأکید می کرد زنان کارگر مثل مردان باید عمل کنند. آنها که کمونیست هستند در حزب هستند و زنان کارگر هم در تشکیلات کارگری. حزب ما در ادامه نظریه لنین همیشه با ایجاد سازمان زنان بعنوان یک تشکیلات توده ای و مستقل زنان مبارزه کرده است. در دوره رژیم شاهنشاهی ما نه تنها از وجود کنفدراسیون جهانی دانشجویی پشتیبانی می کردیم بلکه از پیشنهاد ایجاد سازمان زنان هم با تمام نیرو پشتیبانی کردیم و با موفقیت سازمان زنان ایران موازی با کنفدراسیون با دبیری دکتر شکوه طوافچیان بنیاد گذاشته شد. با توجه به شرایط جامعه ایران و سلطه ی دیکتاتوری ولایت فقیه زن ستیز باید تأکید کنیم: بدون تشکیلات توده ای و انقلابی زنان که نیمی از جمعیت ایران را تشکیل میدهند هیچ انقلاب سوسیالیستی نمی تواند پیروز شود. متقابلاً هیچ جنبش مستقل توده ای زنان بدون داشتن سمت و سوی انقلاب سوسیالیستی و در پیوند فشرده با جنبش کارگری در عصر کنونی به پیروزی در رهایی زنان نخواهد رسید.

شاید بتوان گفت ارتجاع مذهبی در انقلاب 57 یکی از برتری هایش در برابر نیروهای مترقی و چپ نفوذ در میان زنان و کشاندن آنها به یک نیروی فعال خیابانی در راهپیمایی های ضد رژیم شاه بود. برخورد فمنیستی بورژوازی دوران سلطنت به مسئله زن و استفاده ابزاری از زنان بویژه کپی برداری از فرهنگ بورژوازی غرب نسبت به زن از یکسو و تبلیغات دروغین اسلام گرایان در باره جنبش های فمینیستی و لجن پراکنی مرد سالارانه تحت عنوان غرب زدگی از سوی دیگر زمینه را برای دار و دسته های اسلامی در جلب زنان فراهم آورده بود. اما اعتراض پر قدرت زنان مترقی در هفتم اسفند 57 به اعلام حجاب اجباری توسط خمینی بدون وجود نقش فعال احزاب و سازمان های چپ و کمونیستی نشانی بارز از دوری رهبری های این تشکلات کمونیستی از جنبش زنان بود و در عین حال گواهی است بر مستقل بودن جنبش زنان و توانایی آن در مبارزه رو در رو با نظام تازه به قدرت رسیده که در اولین روزهای حکومتش برای سرکوب جنبش زنان به میدان آمده است. این جنبش زنان به قدری قوی و پر قدرت بود که خمینی را مجبور به عقب نشینی کرد. جنبش کارگری و کمونیستی ایران اساسا هیچگاه حتی تا به امروز نتوانسته به جنبش زنان بعنوان یک جنبش مستقل اجتماعی با نیازمندی های مستقل آن برخورد کند. تعجب در اینست که حق جنبش دانشجویی را در ایجاد تشکیلات مستقل خود قبول دارد ولی در مورد زنان چنین حقی را قائل نیست. بدون شک جنبش چپ و کمونیستی ایران در این صد سال گذشته نقش مثبت و مترقی در مبارزه زنا ن ایفا کرده است ولی تا به امروز نتوانسته به این نقطه نظر درست تاریخی برسد و در عمل برای پیاده کردن آن مبارزه کند که جنبش زنان، جنبشی است مستقل با خواست های ویژه خود و طبق قانونمندی و ویژگی های خودش باید عمل کند تا بتواند این نیروی عظیم توده ای را بسیج و متشکل همراه و همسو با جنبش سوسیالیستی و کارگری به جلو سوق دهد. علت اساسی اینکه در ایران نیروهای کمونیستی موفق به کشاندن نیمی از توده های مردم که زنان باشند در تناسب با مردان نشده اند اینست که خط مشی عمومی سیاسی آنها یا رفرمیستی بوده و یا سکتاریستی بدور از جهانبینی توده ای پر کردن صفوف حزب از مردان بویژه در سطوح کادرها و رهبری از یک بینش و برخورد ابزاری به جنبش زنان بر می خیزد. در جمهوری سرمایه داری اسلامی زنان در سه زمینه بطور ویژه استثمار می شوند و تحت ستم هستند این سه زمینه عبارتند از:

١- مزد و حقوق نابرابر در انجام کار مساوی در مقایسه با مردان، یعنی استثمار کردن مضاعف زنان. این نابرابری در تمام جهان هنوز موجود است ولی در ایران بس شدید تر می باشد.

٢- زن در جامعه مرد سالاری کنونی ما در کلیه زمینه ها تحت ستم مردان جامعه قرار دارد از درون خانواده تا محل کار و اداره چنین فرهنگی حاکم است.

٣- وجود نظام اسلامی خود چون بختکی بر گرده ی قاطبه زنان سنگینی می کند از حجاب اجباری گرفته تا حقوق نامساوی مدنی.

این چپ و کمونیستها هستند که باید این حقیقت را بپزیرند و طبق این واقعیت اجتماعی بویژه در کشور ایران که قوانین زن ستیز اسلامی هزار و چهارصد سال پیش حجاز را اعمال می کند توجه جدی کنند.

حزب رنجبران ایران با اینکه در صفوف خود درسطح رهبری رفقایی چون شکوه طوافچیان، وفا جاسمی و ترانه لطفعلیان پرورانده که در هر دو رژیم شاه و شیخ با دفاع از جنبش زنان و کمونیسم در زیر شکنجه کشته شدند اما بری از این اشتباه تاریخی در جنبش کارگری و کمونیستی نبوده و امروز تأکید دارد که وظیفه ایجاد حزب کمونیست متحد در پیوند با جنبش کارگری، وظیفه بسط و گسترش تشکل های مستقل کارگری و وظیفه ایجاد وسیعترین صفوف متحد توده های استثمار شده و ستم دیده بدون وجود یک جنبش مستقل زنان با سمت و سوی سوسیالیستی تحقق نخواهد پذیرفت.

به پیش برای ایجاد یک تشکل سراسری مستقل زنان

زنده باد هشتم مارس روز همبستگی جنبش زنان با جنبش کمونیستی و کارگری

زنده باد سوسیالیسم

حزب رنجبران ایران 23 بهمن 99

mod_easyslider

سخنان اسماعیل بخشی در گردهمآئی کارگران هفت تپه

بخشی از برنامه مراسم یادبود رفیق علی صادقی (کاک ابراهیم) در هامبورگ