یکشنبه, ۰۹ آذر ۱۳۹۹

گرسنگی اهرم سیاسی

اخیرا رئیس کمیسیون برنامه و بودجه اظهار داشت که در ایران ۲۰ میلیون نفر زیر خط فقر زندگی می کنند و گرسنه هستند. برای خوانندگانی که موضوعات اجتماعی را و بویژه وضع معیشتی و زندگی مردم را دنبال می کنند. بخوبی می دانند مفهوم ۲۰ میلیون گرسنه از یک کشور ۸۵ میلیونی به زبان دیگر یک چهارم جمعیت به درجات اقتصادی بسیار پائین تر از خط فقر سقوط کرده اند، یعنی یک فلاکت اقتصادی و درمانده. در عین حال در این روزها ما با صحنه های دردناکی در شهرها و

شهرستانها روبرو هستیم که فقرا در پی خرده نانی در سطل ها و مراکز جمع آوری اشغال ها به دنبال تکه نان و یا چیزی برای خوردن هستند. هزاران کودک به دنبال تکه کاغذ و پلاستیک یا فلزی برای فروش آنها در بدترین شرایط انسانی زندگی، کار می کنند. فقر عمومی آشغالگردی را به امری عادی در جامعه تبدیل کرده است.

 سیاست گرسنگی دادن به کشورها و ملت ها، سیاست جدیدی نیست. بر طبق آمار سازمان جهانی تغذیه، گرسنگان جهان در سال ۲۰۱۷ به ۸۲۱ میلیون نفر رسیده است. آمار سازمان تغذیه جهانی نشان می دهد که ۲.۴ درصد گرسنگان جهان در ایران زندگی می کنند. سایت دویچه وله آلمان می گوید بر اساس این گزارش در سال گذشته (منظور ۲۰۱۷ م.ل)‌ ۶۸۷،۸ میلیون نفر در سطح جهان گرسنگی می‌کشیده اند که ۱۰ میلیون بیشتر از ۲۰۱۸ و ۶۰ میلیون بیشتر از ۲۰۱۴ است. در میان کشورهای جهان اکثریت گرسنگان در کشورهای پیرامونی بویژه در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین هستند. گرسنگی در کشورهای متروپل سرمایه داری در مقایسه کاملا ناچیز است..

عوامل مختلفی که باعث کاهش گرسنگی در سطح جهانی از ۱۰ سال گذشته بوده است .از سال ۲۰۱۶ گرسنگی مجددا به کنار گذاشته شده است. این عوامل موثر چیست؟ در حالیکه هدف کوتاه مدت از بین بردن گرسنگی تا سال ۲۰۳۰ است. روند رشد گرسنگی نشان می دهد که این هدف نه تنها با سیاست ها و ساختارهای کنونی قابل تحقق نیست، بلکه هدف فوق یک خواست واقعی نیست و دول و شرکت های بین المللی بطور جدی و واقعی خواهان از بین رفتن این گرسنگی نبوده و فقط شعارش را می دهند.

عوامل بازدارنده در از بین بردن گرسنگی فقط اقتصادی نیستند. توجه به این نکته و تغییرات اقتصاد سیاسی از پایه و بصورتی نهادینه که در تضاد با ساختار سرمایه داری بین المللی هستند، قدم اول در از بین بردن گرسنگی هستند: برای حل ابتدایی گرسنگی در ابعاد جهانی موارد زیر باید تحقق پیدا کند

۱ – توقف و از بین رفتن مبادله نابرابر بین المللی از طریق کالا و ارز

۲ – اجازه رشد آزادانه اقتصاد همه کشورهای جهان بدون تحمیل فشار و سمت دهی به آن ( مثلا اجبار به خرید تسلیحات نظامی و غیره )

۳ – حفاظت از محیط زیست و برنامه ریزی برای آن بدون توجه به مرزهای سیاسی جهان برای کل کره زمین

۴ – به رسمیت شناختن دسترسی همه انسان ها جدا از نژاد و ملیت و غیره به آب سالم، غذای کافی و سالم، بهداشت رایگان، حق داشتن کار و آموزش و تنظیم جمعیت بر اساس احتیاج جوامع

۵ – توقف جنگ های منطقه ای و داخلی و توقف فروش سلاح در عرصه بین المللی، انحلال تمامی اتحادیه های نظامی

۶ – به رسمیت شناختن حقوق مساوی بین المللی برای تمامی کشورهای جهان و از بین بردن حق وتو و برتری در سازمان ملل. عدم دخالت در امور دیگر کشورها

۷ – ممنوعیت تحریم های کالاهای اولیه زندگی انسانی از جمله غذا، بهداشت، آموزش و پرورش و.....

البته موضوعات بالا اولیه ترین معضلاتی هستند که بایستی در خدمت کاهش واقعی گرسنگی تا از بین بردن آن حل شوند. از بین بردن گرسنگی در نظامی که بر پایه سود و بهره کشی شکل یافته است به تغییر ساختاری و سیستمی اجتماعی از نظام سیاسی تا دیگر عرصه های اجتماعی نیاز دارد.

آمارهای بین المللی نشان می دهد که از سال ۲۰۱۶ قیمت مواد اولیه غذایی از حیوانی تا کشاورزی و صنایع وابسته در اکثر کشورها در حال رشد بوده اند. بطور مثال گندم آمریکا از ۲۰۰ دلار به ۲۲۰ دلار در هر تن گندم وگوشت گاو از تنی ۵۰۰۰ دلار به ۵۸۰۰ دلار رسیده است. این رشد تقریبا ۲۰ در صد در مواد غذایی در سطح جهانی، در عین کاهش درآمدهای طبقات کارگر و زحمتکش، بسیاری از اقلام اولیه را از سفره فرودستان اجتماعی حذف کرده است. علاوه بر آن تحریم های اقتصادی و جنگ داخلی را هم بایستی در نظر داشت. مضافا مشکل ویروس کوید-۱۹ هم باعث گرسنگی بیشتر شده است. بهره برداری سرمایه بصورت کاملا ضد انسانی و ضد اخلاقی از همه گیری ویروس کرونا که تا به حال به مرگ میلیونها نفر انجامیده است، کار مبارزه با گرسنگی را مشکل تر کرده است.

 سیاست گرسنگی اجتماعی باعث شورش های اجتماعی شده است که بدون رهبری درست به نتایج فلاکت باری رسیده است. عراق و سوریه و یمن نمونه های خوبی است. کشورهای معظم متروپل با استفاده از ابزارهای اقتصادی و سیاسی علیه کشورهای مخالف باعث بسته شدن دادو ستدهای بین المللی با کشورهای مخالف و تحریم های آنان دست زده و آنرا با هدف( ایجاد گرسنگی عمومی برای طغیان شورش های کور) جلو می برند. این اهرم در درجه اول کودکان را به گرسنگی می کشاند. تحریم هایی که علیه عراق و کشورهای آفریقایی و کشورهای به قول آمریکا سرکش اجرا شده است دارای نتایج بشدت وحشتناک و ضد انسانی بوده است. میلیونها کودک در عراق و یمن و سوریه و فلسطین و برخی از کشورهای آفریقایی یا مردند و یا در حال مردن هستند. آمار کودکان ناشی از گرسنگی بر اساس سایت برنامه جهانی تغذیه این چنین است، یک ششم کودکان در کشورهای در حال توسعه حدود ۱۰۰ میلیون کمبود وزن دارند و یک چهارم کودکان دنیا رشد کافی نداشته اند که در برخی از کشورهای در حال توسعه به یک سوم هم می رسد و یا یک سوم مرگ و میر کودکان در کشورهای در حال توسعه بعلت گرسنگی است.

مقایسه کشورهای مختلف به ویژه پیرامونی در امر گرسنگی نشان می دهد که کشورهایی که بیشتر مورد غارت و چپاول و فوق سود امپریالیستی هستند با اینکه از منابع طبیعی و انسانی خوبی برخوردارند ولی فقیرتر و گرسنگی در آنها بیشتر است. در عین حال کشورهایی که بیشتر علیه امپریالیست ها ایستاده اند و یا حکومت های دموکرات تر و مردمی داشته اند از گرسنگی کمتر و یا کاهش آن روبرو بوده اند. در روسیه بعد از جنگ داخلی و چین بعد از انقلاب و ویتنام بعد از پیروزی بر امپریالیسم آمریکا در طی یک پروسه که از سیستم سرمایه داری و امپریالیستی آن بریدند گرسنگی و فقر به تدریج روبه کاهش گذاشت. آلترناتیو آنها نه تعدیل سرمایه داری و کج دار مریز با امپریالیست ها بلکه نشاندن سوسیالیسم بجای سرمایه داری بود. امروزه آنچنان بحران سرمایه داری شدید است که کسانی مانند بیل گیت ( میلیارد آمریکایی و مدیر سابق مایکروسافت ) هم به این نتیجه رسیده است که سرمایه داری باعث و بانی فقر و گرسنگی و تنها سوسیالیسم نجات دهنده است.

ایران

منابع طبیعی، وسعت زمین های کشاورزی، نفوس جمعیت، وسعت جمعیت منابع ارزی نشان می دهد که ایران یکی از کشورهای بسیار ثروتمند جهان بحساب می آید. اولین سئوالی که به ذهن خوانندگان متبادر می شود این است که : پس چرا در این وسعت گرسنه و بیکار در ایران زندگی می کنند و سطح زندگی عمومی به این حد پائین است.

وضعیت مشخص ایران نشان می دهد که در مبارزه با گرسنگی ، بایستی تحریم های اقتصادی از سر مردم برداشته شود زیرا این تحریم ها برخلاف تبلیغات کشورهای تحریم کننده بطور مستقیم طبقات فرودست را به خانه خرابی و گرسنگی می کشاند. گرسنگی یک اهرم سیاسی و یک مصیبت عظیم اجتماعی است که بایستی به مقابله جدی با عاملینش برخاست. بدون افشای جنایات دولت ها و نیروهایی که باعث گرسنگی عمومی می شوند نمی توان اجازه تامین حداقل زندگی تودهها را فراهم نمود.

گرسنگی اهرم فشاری برای به عقب راندن کارگران و زحمتکشان از درخواست های فزاینده ای است که تولید انبوه و رشد جامعه بشری امکان حصول آن را فراهم کرده است برای ایجاد گرسنگی راههای مختلف را کشورهای معظم سرمایه داری جلوی می برند از تلاش برای ایجاد جنگ تا برپایی دولت های دیکتاتوری های عریان و فاشیستی، محاصره اقتصادی، ترغیب برای دزدی از بودجه های دولتی و فرار به بانک های غربی و ایجاد وضعیت جنگی به مدت طولانی در جوامع، سپردن اقتصاد به بخش های خصوصی و از بین بردن معیارهای استاندارد در جوامع بشری و....

در ایران گرسنگی بر دو مولفه دولت و تحریم ها استوار شده است. از یک سو دولتی فاسد و دزد و دروغگو و فریبکار و از سوی دیگر تحریم های سنگین امپریالیست ها بویژه امپریالیسم آمریکا علیه ایران. روشن است که موضوع اصلی این مجادله رژیم جمهوری اسلامی است. رژیمی که در زمان مناسبات عادی با کشورهای خارجی هم بسیاری از مردم زحمتکش بویژه در استان های مرزی با گرسنگی و فقر عمومی دست و پنجه نرم می کردند. گرسنگی در این ابعاد جهانی دارای پاسخی جهانی است. بوجود آورندگان آن سرمایه داری جهانی و به تبع آن از بین برندگان آن طبقه جهانی کارگر است که بطور مستقیم از آن در رنج و عذاب دائمی است.

ع.غ

در زمینه مالی ما را یاری دهید

سخنان اسماعیل بخشی در گردهمآئی کارگران هفت تپه

بخشی از برنامه مراسم یادبود رفیق علی صادقی (کاک ابراهیم) در هامبورگ

گفتگوئی با دکتر علی صادقی (کاک ابراهیم) و محمد اشرفی