جمعه, ۰۱ آذر ۱۳۹۸

به مناسبت هفتادمین سالگرد انقلاب چین
چه زود گذشت، هفتاد سال از انقلاب عظیم چین به رهبری حزب کمونیست که مائوتسه دون در اول اکتبر 1949 در پکن چنین اعلام کرد:" خلق چین دیگر به پا خاست " این پیروزی تاریخی را کل بشریت مترقی جهان به نام پیروزی کمونیسم و حزب کمونیست چین ثبت کردند و پس از انقلاب اکتبر شوروی یکی دیگر از روخدادهای تاریخی عظیم جامعه بشری بود که سیمای عمومی تحولات آینده را به سود سوسیالیسم و رهائی از ستم

و استثمار تغییر داد. حزبی که در ژوئیه 1921 با شرکت 13 نمایند از 54 عضو در اولین کنگره در شانگهای بنیاد گذاشته شد.
مائو تسه دون در جمع بندی از علل پیروزی انقلاب چین تاکید می کند 3 سلاح اساسی داشتیم : " حزبی با انظباط ، مجهز به تئوری مارکسیستی – لنینیستی که اسلوب انتقاد و انتقاد از خود را بکار می بندد و در پیوند با توده های خلق، ارتشی که با چنین حزبی رهبری می شود و جبهه متحدی از کلیه طبقات انقلابی و کلیه گروه های انقلابی به رهبری چنین حزبی، اینهاست اسلحه سه گانه عمده ای که ما بوسیله آنها بر دشمن پیروز شدیم .......ما از راه پر پیچ و خمی گذشتیم. ما در درون حزب خویش با انحرافات اپورتونیستی از راست و از "چپ" مبارزه کردیم و هر گاه در این سه زمینه به خطای فاحشی دچار شدیم ادامه انقلاب به ناکامی برخورد. اما ما از خطاها و ناکامی ها پند گرفتیم ، بصریت بیشتر یافتیم و کارمان را توانستیم بهتر به جلو بریم" .
در این سالگرد تاریخی شاید لازم باشد مروری کنیم به کار کمونیست های ایران که یک ماه قبل از کمونیست های چین یعنی در ماه ژوئن 1921 در بندر انزلی با تعداد بیشتر نماینده و چندین هزار کارگر متشکل در اتحادیه های کارگری حزب کمونیست ایران را بوجود آوردند. پرسش اینجاست چرا امروز پس از گذشت نزدیک به یک قرن هنوز بورژوازی آنهم آغشته به دین و مذهب حاکم است و طبقه کارگر و توده های مردم همچنان سرکوب می شوند.

چین توده ای همانطور که مائوتسه دون پیشبینی کرد پس از پیروزی بر دشمنان و شکست کامل چینکایچک، تازه با وضع جدیدی روبرو شد. او یادآور شد ما چیزهایی را در این 28 ساله یاد گرفتیم که در اوضاع جدید دیگر نمی توانیم بکار بگیریم. وظایف جدیدی به نام انقلاب سوسیالیستی ، ساختمان سوسیالیسم و امور اقتصادی در چین عقب افتاده و ویران بر اثر تجاوزات امپریالیست ها و جنگ طولانی داخلی روبرو هستیم. امروز پس از هفتاد سال در این زمینه هم چین به موفقیت های عظیمی رسیده است. با پیشرفته ترین کشورهای سرمایه داری جهان در کلیه زمینه ها در رقابت قرار دارد. برتری اقتصادی متمرکز چین و رهبری حزب کمونیست توانسته وظیفه ای را که کشورهای سرمایه داری با چپاول کشورهای پیرامونی در زمانی بیش از دویست سال به پیش بردند در هفتاد سال انجام دهند.
من اولین بار در 1964 از چین به دعوت حزب کمونیست دیدار کردم و از جمله جاهایی را که باز دید نمودم ساختمانی بود که اولین کنگره حزب کمونیست در آنجا برگزار شده بود. در راه بازگشت از این دیدار با رفیق مهماندار از حزب کمونیست چین شعبه شانگهای در خودروی مشترک بودم. به او گفتم کارگران ایران هم یک ماه زودتر از شما حزب کمونیست ایران را بوجود آوردند اما طبقه کارگر و کمونیست های ایران کجا و شما کجائید، علت چیست؟ او با دقت کامل به حرف هایم گوش داد اما هیچ گونه اظهار نظری نکرد. در سکوتش نکته ای بس عمیق بودکه پاسخ را خود شما کمونیست های ایران باید جستجو کنند. از آن سال به بعد تعدادی از کادرها و اعضای سازمان انقلابی حزب توده ایران و سپس حزب رنجبران ایران از چین دیدن کردند و رفقای حزب کمونیست چین درباره اوضاع چین و جهان و منطقه و ایران با آنها تبادل نظر می کردند. در این سالگرد مناسب است نکاتی را به عنوان اصول متفاوت میان ما و آنها را بازنویسی کنم تا کمونیست ها تسلیم ترهات و تهمت های احزاب و سازمان های ضد کمونیست و دستگاههای امنیتی رژیم های سرمایه داری و امپریالیستی نشوند.
1 – حزب کمونیست چین هیچگاه در امور داخلی تشکیلات ما دخالتی نکرد و در عین حال نگذاشت ما هم در سیاست های آنها نسبت به ایران دخالت کنیم. تاکید بر عدم مداخلی در امور یکدیگر را داشتند.
2 – در کلیه دوره های آموزشی ، آموزگاران و رهبران چین تاکید می کردند که آنچه ما می گوئیم طبق تجربه خود و بر اساس شرایط ویژه انقلاب چین است. کمونیست های هر کشور موظف هستند تئوری های مارکسیستی را به شرایط مشخص جامعه خود تلفیق دهند. مائو تسه دون در برخورد به نظرات انحرافی وزیر امور خارجه آمریکا تحت عنوان " ورشکستگی درک ایده آلیستی تاریخ " تاکید می کند : " اگر مارکسیسم لنینیسم به محض ورود به چین توانست یک چنین نقشی را بازی کند دلیلش آن بود که شرایط اجتماعی چین آنرا مطالبه می کرد. پس از ورود، با پراتیک انقلاب خلق چین پیوند یافت و خلق چین به آن مسلح شد و هضم کرد. هر ایدئولوژی ولو بهترین آن حتی مارکسیسم لنینیسم مادام که با واقعیت های معینی مربوط نشود، به نیازمندیهای عینی موجود جامعه پاسخ ندهد و از طرف توده ها گرفته نشود و برای آنها قابل فهم نباشد بلا اثر می ماند. ما طرفدار ماتریالیسم تاریخی و مخالف ایده آلیسم تاریخی هستیم .
3 – انترناسیونالیسم حزب کمونیست چین را ما در این سال های طولانی رفت و آمد و تبادل نظر از طریق مائوتسه دون و نوشته های او یادگرفتیم. او در مرگ دکتر بسیون کمونیست کانادائی که پس از جنگ داخلی در اسپانیا داوطلبانه به چین سرخ رفت و همراه ارتش سرخ در جبهه ها برای نجات زخمی ها جان خود از دست داد،یاد آور شد " این چه روحیه ای است که یک خارجی را وا می دارد بدون انگیزه سود جویانه ، امر خلق چین مربوط به خود بداند؟ این روحیه انترناسیونالیستی ، روحیه کمونیستی است که هر کمونیست چینی باید از آن بیاموزد " مائو تسه دون در همان سال های اول عقب نشینی به کوهستان جینگان بر بلندترین قله می ایستد و شعری به سبک کلاسیک چینی می نویسد که مضمونش حکایت از جهان بینی انترناسیونالیستی است می گوید " از بلندی ها نگاه می کنم ، دره ها و دریاچه ، از روستاها و قصبات ، شهرها و ایالات ، از چین و دیوارش عبور می کنم ، کل بشریت ، کل جهان را می بینم .
در دیدار با او در جشن اول اکتبر وقتی نخست وزیر چین چوئن لای رفیق تمامی عمریش هیئت نمایندگی سازمان انقلابی را معرفی می کند او می گوید ، ایرانیان و چینی ها از دیر باز از طریق راه معروف ابریشم دوستی و مودت داشتند هیچگاه به هم تجاوز نکرده از هم آموخته و به هم کمک کردند . رو به چوئن لای می گوید این رفقا را حتما به دو موزه ببرید یکی موزه خلق چین که تمام تاریخ روابط گذشته دو کشور ما را به تماشا گذاشته است و موزه طبقه کارگر چین که در آن پیامی از سندیکای کارگران ایران به کارگران چین است که پشتیبانی و همبستگی طبقاتی خود را تاکید کرده اند و ارزش آن در این است که در آن سال های سخت این تنها پیامی است که کارگران چین دریافت نمودند.
محسن رضوانی
23/10/2019

سخنان اسماعیل بخشی در گردهمآئی کارگران هفت تپه

بخشی از برنامه مراسم یادبود رفیق علی صادقی (کاک ابراهیم) در هامبورگ

گفتگوئی با دکتر علی صادقی (کاک ابراهیم) و محمد اشرفی